Jorge Lorenzo
![]() |
W treści tego artykułu od 2020-08 występują prawdopodobnie wyrażenia zwodnicze, co nie jest zgodne z zasadami przyjętymi w Wikipedii. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() Jorge Lorenzo Guerrero w 2010 roku | |
Imię i nazwisko |
Jorge Lorenzo Guerrero |
---|---|
Państwo | |
Data i miejsce urodzenia |
4 maja 1987 |
Sezon 2018 | |
Seria |
Motocyklowe Mistrzostwa Świata w klasie MotoGP |
Zespół | |
Motocykl |
Honda RC213V |
Nr startowy |
"99" (od 2009) |
Partnerzy | |
Sukcesy | |
2006-2007: Motocyklowe Mistrzostwa Świata (mistrz klasy 250 cm³) | |
Strona internetowa |
Jorge Lorenzo Guerrero (ur. 4 maja 1987 w Palma de Mallorca) – hiszpański motocyklista ścigający się od sezonu 2008 w kategorii MotoGP w zespole Yamaha Factory Team. Trzykrotny mistrz świata Moto GP w sezonie 2010, 2012 i 2015. W sezonach 2006 i 2007 zdobył tytuł Mistrza Świata w kategorii 250 cm³ reprezentując zespół Fortuna Aprilia. W 2013 roku zdobył tytuł wicemistrza świata w Moto GP, natomiast rok później zdobył tytuł II wicemistrza w tej samej klasie.
Kariera
[edytuj | edytuj kod]125 cm³ (2002-2004)
[edytuj | edytuj kod]Debiut Jorge w klasie 125 cm³ Motocyklowych Mistrzostw Świata nastąpił w roku 2002, podczas trzeciej rundy sezonu, o GP Hiszpanii. Szansę udziału w wyścigach Grand Prix otrzymał od ekipy Derbi. W pierwszym wyścigu Hiszpan nie był jednak w stanie zdobyć punktów. Pierwszy raz na punktowanej pozycji dojechał trzy eliminacje później, w GP Katalonii (był wówczas czternasty). W ciągu czternastu rund Lorenzo trzykrotnie jeszcze ukończył wyścigi na punktowanym miejscu (najlepiej spisał się podczas GP Brazylii, kiedy to zajął siódme miejsce). To pozwoliło mu zakończyć sezon na 21. miejscu.
W kolejnym roku startów Hiszpan był już etatowym kierowcą tej ekipy. Pierwsza połowa sezonu nie była jednak udana dla Jorge, który w ciągu ośmiu wyścigów tylko trzykrotnie ukończył zmagania, w tym dwukrotnie na punktowanej lokacie. Druga część okazała się jednak zdecydowanie lepsza. W tym czasie po raz pierwszy w karierze zwyciężył w wyścigu, a miało to miejsce w GP Brazylii. Po nieukończonym GP Pacyfiku, w rundzie na torze w Malezji, Hiszpan po raz pierwszy sięgnął po pole position. Wyścig ostatecznie zakończył na trzecim miejscu. Dzięki mocnej końcówce sezonu Jorge został sklasyfikowany na 12. pozycji w końcowej klasyfikacji.
Ostatni rok startów w najniższej klasie był najlepszy w wykonaniu Hiszpana. W tym czasie siedmiokrotnie stanął na podium, z czego trzy razy na najwyższym stopniu (podczas Grand Prix w Holandii, Czechach oraz Katarze). Poza tym Jorge dwukrotnie zdołał wywalczyć pierwsze pole startowe (podczas GP Katalonii i Kataru). Dorobek blisko dwustu punktów pozwolił Lorenzo ukończyć cykl zmagań tuż za podium, na 4. miejscu.
250 cm³ (2005-2007)
[edytuj | edytuj kod]Po udanym sezonie w najniższej kategorii, Hiszpan awansował do klasy ćwierć-litrówek, w której podpisał kontrakt z japońską ekipą Hondy. Już w piątym podejściu, podczas GP Włoch, Jorge sięgnął po pole position. Dzień później nie był jednak w stanie pokonać swojego rodaka Daniego Pedrosy. W dalszej części sezonu Hiszpan jeszcze trzykrotnie startował z pierwszej pozycji, jednakże ponownie nie udało mu się zwyciężyć. Ostatecznie sześć razy stanął na podium, a w ostatecznej klasyfikacji zajął 5. pozycję.
W roku 2006 Lorenzo przeniósł się do włoskiej stajni Aprilia. Dwuletnia współpraca z Włochami okazała się niezwykle udana, gdyż Hiszpan stał się dominującą postacią w 250 cm³, sięgając dwukrotnie po tytuł mistrzowski. W obu sezonach jego największymi rywalami byli Włoch Andrea Dovizioso oraz reprezentant San Marino, Alex de Angelis. W tym czasie Jorge stanął 23 razy na podium, z czego aż siedemnaście na najwyższym stopniu. Poza tym aż dziewiętnastokrotnie zdobył pole position.
MotoGP (2008–)
[edytuj | edytuj kod]Po dwuletniej dominacji w średniej kategorii, Hiszpan dostał szansę startów u boku samego Valentino Rossiego, w japońskiej stajni Yamaha. Dzięki świetnie spisującym się francuskim oponom Michelin, Lorenzo sprawił sensację, startując aż trzy razy z pierwszej pozycji, w pierwszych trzech wyścigach w kalendarzu mistrzostw. Po pierwsze zwycięstwo sięgnął w trzecim podejściu, podczas GP Portugalii. Pomimo rewelacyjnego debiutu, w dalszej części mistrzostw Hiszpan nie radził sobie już tak dobrze. Począwszy od GP Chin Lorenzo często zaliczał upadki, a po ciężkim wypadku podczas GP Włoch, był zmuszony opuścić kolejną eliminację, rozegraną na hiszpańskim torze Circuit de Catalunya. Ostatecznie po pięciokrotnym stanięciu na podium, Jorge w klasyfikacji generalnej zajął 4. miejsce.
W drugim roku startów Lorenzo włączył się do walki o tytuł ze swoim zespołowym partnerem, Rossim. Między tą dwójką doszło do kilku bardzo emocjonujących pojedynków, z których częściej zwycięsko wychodził Włoch. Do historii przeszła już wspaniała walka pomiędzy nimi na torze w Barcelonie, gdzie na ostatnim zakręcie wyścigu Valentino wyprzedził Hiszpana. Lorenzo pomimo seryjnych miejsc na podium, kilkukrotnie jednak nie wytrzymywał napięcia rywalizacji i w konsekwencji z własnej winy nie ukończył czterech rund. Ostatecznie został sklasyfikowany na 2. lokacie, z dorobkiem 12 miejsc na podium, w tym 4 wygranych.
Sezon 2010 był mistrzowskim w wykonaniu Hiszpana[1]. Jorge w pierwszych dziesięciu wyścigach siedmiokrotnie znalazł się na najwyższym stopniu. Drogę to tytułu ułatwiła mu kontuzja Valentino podczas GP Włoch, która wyeliminowała go z rywalizacji. Podobny los spotkał jego rodaka Daniela Pedrosę, który goniąc go w klasyfikacji generalnej doznał poważnego upadku podczas GP Japonii. Dzięki temu na kilka rund przed zakończeniem zmagań Lorenzo zapełnił sobie mistrzostwo. W trakcie sezonu siedmiokrotnie zwyciężył, uzyskując rekordową liczbę punktów w ciągu roku. Wyrównał również rekord szesnastu miejsc podium (w tym dwanaście z rzędu).
W 2011 roku nowym partnerem Lorenzo został Amerykanin Ben Spies. Sezon rozpoczął od drugiego miejsca w Katarze i zwycięstwa w Hiszpanii, potem do głosu zaczął dochodzić Casey Stoner. Jorge Lorenzo nie udało się obronić tytułu mistrza. Wygrał trzy wyścigi i dziesięciokrotnie stawał na podium. Sezon zakończył na drugim miejscu zdobywając 260 punktów i ostatecznie musiał uznać wyższość szybszego w tym sezonie Caseya Stonera.
W 2012 roku po niezwykle równej jeździe (nie schodził poniżej 2 miejsca z wyjątkiem GP Holandii, którego nie ukończył po zabraniu z toru przez Alvaro Bautistę, i GP Walencji na koniec sezonu) wywalczył 2 w karierze tytuł mistrza świata MotoGP[2], wygrywając walkę o koronę z Danim Pedrosą.
Pechowo dla Lorenzo zakończył się 2013, Hiszpan podczas treningów przed TT Assen, zaliczył bardzo groźny upadek łamiąc lewy obojczyk[3], to zdecydowanie utrudniło mu obronę mistrzowskiego tytułu. Po wylocie do Hiszpanii i przejściu operacji wstawienia tytanowej płytki, Jorge wrócił jeszcze na te same zawody. Jego heroiczna postawa i walka z bólem starczyły na zajęcie 5 miejsca, stracił jedynie 15 sekund do zwycięzcy. Idąc za ciosem postanowił wystartować w Grand Prix Niemiec na torze Sachsenring, gdzie chciał zminimalizować straty do lidera mistrzostw, Marca Marqueza.
W trakcie trwania 2 sesji treningowej Lorenzo po raz kolejny uległ groźnemu wypadkowi i wygiął wcześniej wstawioną tytanową płytkę. Nie mając większego wyboru zrezygnował z dalszego uczestnictwa w Grand Prix Niemiec, początkowo wykluczając udział w następnym wyścigu na torze Laguna Seca, jednak w ostatniej chwili on i jego rodak, Dani Pedrosa, który także zaliczył kontuzję obojczyka, zdecydowali się na start w Ameryce nie chcąc tracić więcej punktów do świetnie dysponowanego Marqueza. Walką do końca i nieustępliwością Jorge Lorenzo zachował marzenia o obronie tytułu do ostatniego wyścigu w Walencji, tam, po pasjonujących zmaganiach, zwyciężył przed Pedrosą i Marquezem[4], to jednak nie starczyło i mistrzem świata został jego młodszy kolega z Hondy. W sezonie 2014 Lorenzo walczył wraz z Rossim i Pedrosą o wicemistrzostwo w królewskiej klasie, jednak zaprzepaścił swoje szanse po nieukończeniu ostatniego wyścigu, podczas gdy Włoch zajął 2. miejsce. W sezonie 2015 Hiszpan od początku sezonu mocno naciskał na Rossiego, by w ostatnim wyścigu w Walencji odebrać mu prowadzenie w klasyfikacji generalnej. Sezon ten zakończył z siedmioma wygranymi wyścigami (Hiszpania, Francja, Włochy, Katalonia, Czechy, Aragonia, Walencja), tym samym zdobywając trzeci w karierze tytuł, przedłużając liczbę zwycięskich tytułów z rzędu w „królewskiej klasie” przez hiszpańskich motocyklistów.
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]Sezony
[edytuj | edytuj kod]Sezon | Klasa | Motocykl | Zespół | Wyścig | Zwycięstwa | Podium | PP | NO | Pkt | Poz |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2002 | 125 cm³ | Derbi RS 125 | 14 | 0 | 0 | 0 | 0 | 21 | 21 | |
2003 | 125 cm³ | Derbi RS 125 | 16 | 1 | 2 | 1 | 1 | 79 | 12 | |
2004 | 125 cm³ | Derbi RSA 125 | 16 | 3 | 7 | 2 | 2 | 179 | 4 | |
2005 | 250 cm³ | Honda RS250RW | 15 | 0 | 6 | 4 | 0 | 167 | 5 | |
2006 | 250 cm³ | Aprilia RSW 250 | 16 | 8 | 11 | 10 | 1 | 289 | 1 | |
2007 | 250 cm³ | Aprilia RSW 250 | 17 | 9 | 12 | 9 | 3 | 312 | 1 | |
2008 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Yamaha Motor Racing | 17 | 1 | 6 | 4 | 1 | 190 | 4 |
2009 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Yamaha Motor Racing | 17 | 4 | 12 | 5 | 4 | 261 | 2 |
2010 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Yamaha Motor Racing | 18 | 9 | 16 | 7 | 4 | 383 | 1 |
2011 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Yamaha Motor Racing | 15 | 3 | 10 | 2 | 2 | 260 | 2 |
2012 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Yamaha Motor Racing | 18 | 6 | 16 | 7 | 5 | 350 | 1 |
2013 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Yamaha Motor Racing | 17 | 8 | 14 | 4 | 2 | 330 | 2 |
2014 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Yamaha Motor Racing | 18 | 2 | 11 | 1 | 2 | 263 | 3 |
2015 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Movistar Yamaha MotoGP | 18 | 6 | 11 | 4 | 5 | 335 | 1 |
2016 | MotoGP | Yamaha YZR-M1 | Movistar Yamaha MotoGP | 18 | 4 | 10 | 4 | 2 | 233 | 3 |
2017 | MotoGP | Ducati Desmosedici GP17 | Ducati Team | 18 | 0 | 3 | 0 | 0 | 137 | 7 |
2018 | MotoGP | Ducati Desmosedici GP18 | Ducati Team | 14 | 3 | 4 | 4 | 2 | 134 | 9 |
2019 | MotoGP | Honda RC213V | Honda Repsol | 0* | ||||||
Łącznie | 282 | 68 | 152 | 69 | 37 | 3918 |
* – sezon w trakcie
Klasy wyścigowe
[edytuj | edytuj kod]Klasa | Sezon | Pierwsze GP | Pierwsze podium | Pierwsza wygrana | Wyścigi | Wygrane | Podia | PP | Najsz. okr. | Pkt. | WCh. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
125 cc | 2002–2004 | Hiszpania 2002 | Rio de Janeiro 2003 | Rio de Janeiro 2003 | 46 | 4 | 9 | 3 | 3 | 279 | 0 |
250 cc | 2005–2007 | Hiszpania 2005 | Włochy 2005 | Hiszpania 2006 | 48 | 17 | 29 | 23 | 4 | 768 | 2 |
MotoGP | 2008– | Katar 2008 | Katar 2008 | Portugalia 2008 | 142 | 41 | 100 | 36 | 26 | 2432 | 3 |
Razem | 2002– | 236 | 62 | 138 | 62 | 33 | 3479 | 5 |
Starty
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oficjalna strona zawodnika. (ang. • hiszp. • wł.).